Vorige week ben ik een paar dagen in het klooster geweest. Ik had een paar dagen de tijd genomen om aan mijn boek te werken. Een poosje terugtrekken leek me daarvoor handig. Voor deze gelegenheid was ik alleen gegaan en had niemand gevraagd om met mij mee te gaan.

Nou weet ik niet hoe het jullie vergaat, maar altijd als ik mijn man Ton een paar dagen achter moet laten, vind ik dat jammer. De avond daarvoor wordt extra romantisch. Wel vier keer zeg ik tegen hem dat ik hem echt ga missen en dat ik eigenlijk helemáál geen zin heb om weg te gaan. Is die tijd voor mezelf nu echt nodig, vraag ik me dan af. Kan het niet gewoon thuis?
Maar toen ik de volgende dag wakker werd, bekroop me een licht gevoel van opwinding. Heerlijk: de boel de boel laten. Ik was even niet meer verantwoordelijk voor alle dagelijkse dingen. Even gewoon alleen ik. Niemand voor wie ik moet zorgen en naar wie ik moet vragen.

In het klooster aangekomen was de rust heerlijk. Ik heb heel veel gewerkt. Maar vooral ook genoten van de ontmoetingen met nieuwe mensen. De gesprekken over wat iemand in het leven beweegt. Waarom ik geloof in God? En wat betekent Ton voor mij? Als ik even helemaal op mezelf ben en alle tijd heb, merk ik vaak extra hoe gelukkig ik ben met wat ik heb. Ton, mijn kinderen, maar ook de andere mensen om me heen. Door even afstand te nemen leer je soms alleen maar meer te waarderen wat ze voor je beteken. Alleen erop uit trekken -juist ook als je een relatie hebt - kan soms super zinvol zijn!

Toen de dagen voorbij waren en ik terug naar huis reed, had ik opnieuw een licht gevoel van opwinding. Heerlijk: naar huis! Samen met een versgebakken appelflap, stond er een dikke zoen mij op te wachten. Tijd alleen is pas leuk, als je weet dat je daarna weer samen bent met de mensen van wie je houdt.

Minella